Τα δρακόντεια και χρονοβόρα μέτρα ασφαλείας που υιοθέτησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και διάφορες άλλες δυτικές χώρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 δεν εξάλειψαν την τρομοκρατία . Οδήγησαν απλώς τους τρομοκράτες να επανεξετάσουν τις μεθόδους τους και να διαφοροποιήσουν τις τακτικές τους . Συνεχίζοντας λοιπόν την αναδρομή , στις 11 Απριλίου 2002 ένα φορτηγό γεμάτο με φυσικό αέριο και παγιδευμένο με εκρηκτικά ανατινάζεται στην εβραϊκή συναγωγή Ghriba στην Τυνησία ( 21 νεκροί , 30 τραυματίες ) . Στις 4 Ιουλίου 2002 , ανήμερα της εθνικής επετείου των ΗΠΑ , Αιγύπτιος ένοπλος σκοτώνει δύο Ισραηλινούς πολίτες στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Los Angeles . Τον Οκτώβριο του ιδίου έτους , οι John Allen Muhammed(αρχικά ονομαζόταν John Allen Williams , άλλαξε το επίθετό του όταν έγινε μέλος της οργάνωσης Nation of Islam ) και Lee Boyd Malvo δολοφόνησαν 10 συμπατριώτες τους στην περιοχή μεταξύ Baltimore και Washington Metropolitan Area ( τα περιστατικά έμειναν γνωστά ως Beltway Sniper Attacks ) . Στις 12 Μαΐου 2003 το οικιστικό συγκρότημα Riyadh στην Σαουδική Αραβία  ( κατασκευασμένο για εκπατρισμένους Αμερικανούς πολίτες ) υπέστη βομβιστική επίθεση , με αποτέλεσμα 26 άτομα να χάσουν τη ζωή τους και 160 να τραυματιστούν . Μόλις 4 ημέρες αργότερα , στις 16 Μαΐου , σημειώνεται παρόμοια επίθεση σε 5 ‘δυτικούς και εβραϊκούς’ στόχους στην πόλη Casablanca του Μαρόκου , με απολογισμό 41 νεκρούς και 100 τραυματίες .Στις 15 και  20 Νοεμβρίου του 2003 έχουμε αλλεπάλληλες επιθέσεις σε διάφορους στόχους στην Κωνσταντινούπολη ( Τουρκία ) – μεταξύ των στόχων περιλαμβάνονται εβραϊκές συναγωγές καθώς και το βρετανικό προξενείο , με συνέπεια οι νεκροί να ανέλθουν σε 57 και οι τραυματίες σε 700 . Στις 11 Μαρτίου 2004 γίνεται στόχος η Μαδρίτη , η πρωτεύουσα της Ισπανίας , λόγω της συμπαράταξης της χώρας στο πλευρό των ΗΠΑ κατά τον πόλεμο του Ιράκ το 2003 ( 191 νεκροί και 1500 τραυματίες από τα συντονισμένα βομβιστικά χτυπήματα σε επιβατικές αμαξοστοιχίες ) . Στις 9 Σεπτεμβρίου 2004 πλήττεται η αυστραλιανή πρεσβεία στην Τζακάρτα της Ινδονησίας ( 8 νεκροί ) και στις 7 Οκτωβρίου τα τουριστικά θέρετρα Taba και Ras al-Shitan στην Χερσόνησο του Σινά ( 34 νεκροί , 171 τραυματίες ) . Τέλος , στις 7 Ιουλίου 2005 έλαβε χώρα ένα από τα χειρότερα τρομοκρατικά χτυπήματα στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας , του στενότερου ίσως συμμάχου των Ηνωμένων Πολιτειών στην ‘εκστρατεία’ κατά της τρομοκρατίας ∙ οι νεκροί ανήλθαν σε 56 και οι τραυματίες σε περισσότερους από 700 .
   Ποια είναι συνεπώς η διαφορά μεταξύ όλων των προαναφερθέντων επιθέσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους και της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ; Ή μεταξύ της διεθνούς τρομοκρατίας και της εσωτερικής ( ενδοκρατικής ) τρομοκρατίας ; Η διαφοροποίηση έγκειται αποκλειστικά στο ψυχολογικό αντίκτυπο . Η εγχώρια τρομοκρατία , όπως το βομβιστικό χτύπημα στην Οκλαχόμα στις 19 Απριλίου 1995 ( 168 νεκροί ) ή στο Centennial Olympic Park της Ατλάντα κατά τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 ( 1 νεκρός , 111 τραυματίες ) , σοκάρει βέβαια αλλά δεν καλλιεργεί αίσθημα μαζικού φόβου ούτε συσπειρώνει έναντι κοινού αντιπάλου . Η 11η Σεπτεμβρίου συνέβη σε μια εποχή όπου οι ΗΠΑ ήταν η μοναδική υπερδύναμη , ο Ψυχρός Πόλεμος είχε λάβει τέλος , δεν υπήρχαν εμφανή ( τουλάχιστον στην κοινή γνώμη ) ανοιχτά μέτωπα . Όλοι οι οικονομικοί και στρατιωτικοί δείκτες υπόσχονταν ένα σίγουρο και ασφαλές μέλλον , έναν νέο αμερικανικό αιώνα . Ελπίδες και προσδοκίες που κατέρρευσαν από μία επίθεση στο κέντρο της αποκαλούμενης ‘Μητρόπολης του Κόσμου’ , δηλαδή της Νέας Υόρκης . Οι ίδιοι οι στόχοι , οι Δίδυμοι Πύργοι του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου , επιλέχθησαν για τη συμβολική τους σημασία . Οι ψυχολογικές επιπτώσεις μεταφράσθηκαν πρακτικά με δύο τρόπους : Όσον αφορά τους Αμερικανούς πολίτες , ανέπτυξαν ξενοφοβικές τάσεις και δέχθηκαν περιορισμούς στην ελευθερία τους χάριν της ασφάλειας . Παράλληλα σημειώθηκε αναβίωση του πατριωτισμού , ανανέωση της αμερικανικής ταυτότητας , στροφή προς τον χριστιανισμό και συστράτευση ως προς τις προτεραιότητες που έθεσε η πολιτική ηγεσία . Όσον αφορά το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο , αποδυναμώθηκαν οι όποιες εναπομείνασες τάσεις απομονωτισμού που ενδέχοντο να οδηγήσουν σε ανδίπλωση των ΗΠΑ , δημιουργία κενού ισχύος , διασπορά πυρηνικών όπλων καθώς και όπλων μαζικής καταστροφής , έξαρση του ανταγωνισμού σε οικονομικά και αμυντικά θέματα , ανάδυση μιας εχθρικής για τα αμερικανικά συμφέροντα δύναμης σε ένα ζωτικής σημασίας περιφερειακό υποσύστημα . Επιπλέον εξασφαλίστηκε η ρητή ή σιωπηρή συναίνεση των ξένων κυβερνήσεων , αλλά και η αποδοχή εκ μέρους της διεθνούς κοινής γνώμης ( διεθνής νομιμοποίηση ) , ως προς τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του Αφγανιστάν . Η σημαντικότερη όμως εξέλιξη ήταν πως τέθηκε σε ισχύ το σχέδιο αναδιαμόρφωσης της περιοχής της ευρύτερης Μέσης Ανατολής ,ούτως ώστε να επιτευχθεί η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών των ΗΠΑ για τις επόμενες δεκαετίες . Ο γεωπολιτικός σχεδιασμός των Ηνωμένων Πολιτειών έχει μακρά παράδοση . Ουσιαστικά έχει αναπτυχθεί βάσει των θεωριών δύο ακαδημαϊκών , του Βρετανού Halford John Mackinder ( 1861 – 1947 ) και του Αμερικανού Nicholas J.Spykman ( 1893 – 1943 ) . Η κεντρική ιδέα των δύο θεωριών είναι πως όποιος ελέγχει την Ευρασία ( δηλαδή την γεωγραφική περιοχή από την  Ανατολική – Νοτιοανατολική Ευρώπη έως και την Κεντρική Ασία ) ή έστω δύναται να εμποδίσει οποιοδήποτε άλλο κράτος από το να την ελέγξει , είναι αυτόματα ο ισχυρότερος διεθνής δρώντας και καθορίζει τις τύχες του κόσμου . Η επιτήρηση αυτής της ευαίσθητης και συνάμα πλούσιας σε φυσικούς πόρους γεωγραφικής περιοχής επιτυγχάνεται είτε μέσω προσεταιρισμού ορισμένων κρατών της είτε μέσω παρουσίας στρατευμάτων και κατοχής τμήματός της είτε , τέλος , ασκώντας κυριαρχία στην περιφέρειά της ( με συμμαχίες και στρατιωτικές βάσεις σε όλο το μήκος και πλάτος της Μεσογείου , της Βορείου Θαλάσσης , του Ευξείνου Πόντου , του Περσικού Κόλπου και του Ινδικού Ωκεανού ) . Οι ΗΠΑ έχουν περάσει και από τα τρία προαναφερθέντα στάδια . Μετά τον ΄Β Παγκόσμιο Πόλεμο διατήρησαν αμερικανικά στρατεύματα στη Δυτική Γερμανία , ίδρυσαν τον αμυντικό συνασπισμό του Βορειοατλαντικού Συμφώνου ( North Atlantic Treaty Organization – NATO ) καθώς και τον αντίστοιχο συνασπισμό του Συμφώνου της Νοτιοανατολικής Ασίας ( Southeast Asia Treaty Organization – SEATO ) , συνέδραμαν το Ηνωμένο Βασίλειο στο να αποκτήσει διηπειρωτικούς βαλιστικούς πυραύλους  ( τα μοντέλα Polaris και Trident ) και κατασκεύασαν ένα δίκτυο 702 βάσεων σε περίπου 130 ξένες χώρες .

 Ο πόλεμος εναντίον κρατών αδύναμων αλλά γεωστρατηγικά σημαντικών ήταν το μόνο λογικό επακόλουθο . Ίσως αυτή η φράση μοιάζει με παραδοξολογία . Πώς ο πόλεμος επιδέχεται τον χαρακτηρισμό ‘λογικό επακόλουθο’ ; Ας σημειωθεί πως η χρήση βίας , αν και καταδικάζεται από τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών , εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα ‘εργαλεία’ της διπλωματίας . Παρ’όλο που η κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται τον πόλεμο καθώς και τις εχθροπραξίες οποιασδήποτε κλίμακας ως αποτυχία της διπλωματίας , η σχέση αυτή δεν είναι αντιθετική . Η χρήση βίας ή έστω η απειλή χρήσης βίας αποτελούν αμφότερες εκφάνσεις της ισχύος ενός κράτους . Και η ισχύς κατέχει κεντρικό ρόλο σε κάθε διαπραγμάτευση μεταξύ διεθνών δρώντων . Για τις Ηνωμένες Πολιτείες , μια σειρά κρατών της Μέσης Ανατολής λειτουργούν ευκαιριακά , αστάθμητα , συχνά επιζήμια για τα αμερικανικά συμφέροντα . Τα εν λόγω κράτη όμως ελέγχουν την πλειοψηφία των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου ( το 65% ) καθώς και διόλου ευκαταφρόνητες ποσότητες φυσικού αερίου . Το γεγονός αυτό αναβαθμίζει την γεωπολιτική σημασία και γειτονικών χωρών , ιδίως όσων διευκολύνουν τη διέλευση των φυσικών πόρων μέσω αγωγών . Τα αμερικανικά αποθέματα πετρελαίου , με βάση τα σημερινά επίπεδα παραγωγής και τις αντίστοιχες τάσεις κατανάλωσης , επαρκούν μόλις για μια δεκαετία . Αντίθετα , τα αποθέματα μόνο του Ιράκ , επίσης βάσει του σημερινού επιπέδου παραγωγής , θα διαρκέσουν 526 έτη . Μελέτες του σουηδικού Πανεπιστημίου της Uppsala έχουν καταδείξει ότι αφ’ενός η παραγωγή πετρελαίου σε Ηνωμένες Πολιτείες , Μεξικό και Βόρεια Θάλασσα έχει ήδη αρχίσει να μειώνεται , αφ’ετέρου τα παγκόσμια αποθέματα είναι μικρότερα των αναμενομένων .
   Στην υψίστης σημασίας λοιπόν περιοχή της Μέσης Ανατολής , οι μόνοι σύμμαχοι των ΗΠΑ είναι , κατά σειρά σπουδαιότητας , το Ισραήλ , η Σαουδική Αραβία και το Κουβέιτ . Ως προς τα υπόλοιπα κράτη , οι ΗΠΑ διατηρούν αρμονικές ή έστω ουδέτερες σχέσεις με Ιορδανία , Αίγυπτο , Λίβανο , Ομάν , Υεμένη , Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα , Κατάρ , Μπαχρέιν . Ειδικά όσον αφορά την Τουρκία , παρ’ότι σύμμαχος των ΗΠΑ , έχει μικρή επιρροή στους αραβικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς ( κυρίως λόγω του κοσμικού χαρακτήρα που έχει υιοθετήσει από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ ) , με αποτέλεσμα να μην έχει θέση στην παρούσα ανάλυση . Τέλος , η Συρία , το Ιράν και το Ιράκ ( πριν τον πόλεμο ) θεωρούνται εχθρικά κράτη από την αμερικανική ηγεσία και συμπεριλαμβάνονται , μαζί με τη Βόρειο Κορέα , στο λεγόμενο ‘Άξονα του Κακού’ ( κατά την έκφραση του Αμερικανού Προέδρου George Bush ) . Οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτιμούν πως οι διαπραγματεύσεις , οι διπλωματικές επαφές , η προσφορά οικονομικών ανταλλαγμάτων και η μεσολάβηση τρίτων κρατών δεν φέρουν αποτέλεσμα ούτε εμπεδώνουν σταθερή , μακροχρόνια συνεργασία με τα προαναφερθέντα ‘εχθρικά’ κράτη . Η μόνη λύση είναι ο ‘εκδημοκρατισμός’ και η αναμόρφωσή τους κατά τα δυτικά πολιτειακά , αναπτυξιακά και καταναλωτικά πρότυπα . Αυτή η εξέλιξη , με τη σειρά της , προϋποθέτει την ανατροπή των υπαρχόντων καθεστώτων δια της βίας . Καθώς οι ομάδες αντιφρονούντων ( δηλαδή η κατά κάποιο τρόπο ‘αντιπολίτευση’ ) στο εσωτερικό των εν λόγω κρατών είναι αδύναμες και χαίρουν περιορισμένης λαϊκής υποστήριξης , η δια της βίας ανατροπής επέρχεται με διακρατικό πόλεμο . Ως τελευταίο στάδιο ακολουθεί η ανάδυση στην εξουσία ( ή ο ‘διορισμός’ , αν προτιμάτε ) προσώπων συνεργάσιμων με τις ΗΠΑ και η δραστηριοποίηση αμερικανικών εταιριών στους τομείς της ενέργειας , της βαριάς βιομηχανίας και των κατασκευών .

  Η μαζική επέκταση αμερικανικών εταιριών ( κυρίως πετρελαϊκών ) στην Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή ξεκίνησε επί Προεδρίας Bill Clinton  ( 1992 – 2000 ) . Ειδικότερα , ο Richard Morningstar , σύμβουλος του Αμερικανού Προέδρου , προώθησε την εταιρία Halliburton  ( πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της οποίας ήταν ο νυν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Dick Cheney )στην περιοχή της Κασπίας . Εν συνεχεία ( 1997 ) , οι Donald Rumsfeld , Paul Wolfowitz , Richard Perle , Lewis Libby και άλλα άτομα( όλοι τους νυν αξιωματούχοι της κυβέρνησης Bush ) συνυπέγραψαν το ‘Σχέδιο για έναν Νέο Αμερικανικό Αιώνα’ ( Project for a New American Century ) , σύμφωνα με το οποίο είναι ευθύνη και καθήκον των Ηνωμένων Πολιτειών να ηγηθούν του διεθνούς συστήματος και να δημιουργήσουν μια τάξη πραγμάτων ευνοϊκή για την αμερικανική ασφάλεια , ευημερία και ιδεολογικές αρχές . Το εν λόγω ‘Σχέδιο’ κάνει ξεχωριστή εκτενή αναφορά στην ανάγκη ανατροπής του Σαντάμ Χουσέιν , άσκησης πίεσης σε Συρία και Ιράν για μεταρρυθμίσεις και ‘συμμόρφωση’ με τις αμερικανικές απαιτήσεις , επανεξέτασης ( υπό αυστηρότερους όρους ) των σχέσεων των ΗΠΑ με κράτη της Κεντρικής Ασίας ( όπως το Ουζμπεκιστάν ) καθώς και με χώρες των οποίων η πολιτική ηγεσία εκλαμβάνεται ως ‘αντιδραστική / αντιαμερικανική’  ( όπως η Βενεζουέλα ) . Ο ίδιος ο νυν Πρόεδρος , George W. Bush , διετέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος ( CEO ) της πετρελαϊκής εταιρίας Harken , η οποία τον Ιανουάριο του 1990 εξασφάλισε αποκλειστικά δικαιώματα εξόρυξης από την κυβέρνηση του Μπαχρέιν ( δύο μόλις χρόνια έπειτα της νίκης του George H.W. Bush , πατέρα του νυν Προέδρου , στις προεδρικές εκλογές του 1988 ) . Η δε νυν Υπουργός Εξωτερικών Condoleezza Rice  ( πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας ) διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Chevron Texaco και συνέβαλε στην επίτευξη συμφωνίας με την κυβέρνηση του Καζακστάν για την εκμετάλλευση των πλούσιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων της χώρας .
   Σίγουρα υπάρχουν και άλλες ενδιαφέρουσες περιπτώσεις , αρκετές για να γραφούν σελίδες επί σελίδων . Πρέπει να παρουσιαστεί όμως και το τραγικό μέρος αυτής της ιστορίας , οι στρατιωτικές επιχειρήσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ . Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2001 . Οι ΗΠΑ εξασφάλισαν τη συμμετοχή τουλάχιστον 37 χωρών , σύμφωνα με σχετικό έγγραφο του αμερικανικού Υπουργείου Αμύνης . Ως συμμετοχή δεν υπολογίζεται μόνο η αποστολή στρατευμάτων αλλά η κάθε είδους διευκόλυνση , είτε πρόκειται για λογιστική υποστήριξη είτε για αποστολή εφοδίων ( τρόφιμα , ρουχισμός , ιατρικός εξοπλισμός και σκευάσματα ) ή ,ακόμη , για παροχή άδειας χρήσης του εναέριου χώρου . Ανάμεσα στα εν λόγω κράτη συμπεριλαμβάνονταν το Ηνωμένο Βασίλειο ,η Αυστραλία , η Νέα Ζηλανδία , η Ρωσία , ο Καναδάς , η Ιορδανία , το Πακιστάν , η Γερμανία , η Γαλλία , η Δανία , η Λιθουανία ,  η Εσθονία , η Τουρκία και η Ελλάδα . Παράλληλα οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεργάστηκαν με το United Islamic Front for the Salvation of Afghanistan , ένα συνασπισμό τοπικών φατριών και πολεμάρχων που στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αναφερόταν ως ‘Βόρεια Συμμαχία’  ( Northern Alliance ) .
   Οι κυριότερες επιθετικές ενέργειες διήρκεσαν μέχρι το Μάρτιο του 2002 . Το καθεστώς των Ταλιμπάν κατέρρευσε και τα μέλη τους κατέφυγαν σε ορεινές κυρίως περιοχές . Ο πόλεμος όμως συνεχίζεται μέχρι σήμερα , υπό τη μορφή αντάρτικου . Ο δε Οσάμα Μπιν Λάντεν , ο ηγέτης της Al-Qaida και ‘αφορμή’ του πολέμου , παραμένει ασύλληπτος . Το ερώτημα που γεννάται είναι πως το τεχνολογικά πιο εξελιγμένο κράτος του πλανήτη , με στρατιωτικούς δορυφόρους , οπλική υπεροχή και σύστημα παρακολούθησης των διεθνών τηλεπικοινωνιών    ( Echelon ) , αδυνατεί να εντοπίσει ένα άτομο σε μία έκταση λίγων τετραγωνικών χιλιομέτρων . Η ύπαρξη ορεινών όγκων και σπηλαίων αρκούν για να προκαλέσουν μόνο μια μικρή καθυστέρηση . Ελλείψη επίσημης ερμηνείας , καταλήγουμε στη σκέψη πως η πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ δεν επιθυμεί τη σύλληψη του Οσάμα Μπιν Λάντεν . Ο λόγος είναι ότι χρησιμεύει περοσσότερο ζωντανός και ελεύθερος παρά νεκρός ή κρατούμενος . Χρησιμεύει στο βαθμό που η ύπαρξή του λειτουργεί ως ‘κόκκινο πανί’ για την αμερικανική κοινή γνώμη , προκαλώντας τόνωση της αμερικανικής εθνικής ταυτότητας , αποπροσανατολισμό από εσωτερικά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα και υποστήριξη των κυβερνητικών επιλογών εξωτερικής πολιτικής .